Zorgkosten

Bij een verblijf in een particuliere woonzorgvoorziening zoals Aliantus is voor de Wet langdurige zorg (Wlz) sprake van zorg zonder verblijf, ofwel extramurale zorg. Dit houdt in dat het verblijf niet door de overheid wordt betaald, maar dat de huur- en servicekosten voor eigen rekening komen. Deze kosten bestaan uit de huur van het appartement, de algemene kosten van de woonzorgvoorziening, de voedingskosten, aanvullende dienstverlening en de 24-uurs aanwezigheid. Hieronder gaan wij in op de financiële en fiscale gevolgen van verblijf in een particuliere woonzorgvoorziening.

Eigen bijdrage CAK
Voor de Wet langdurige zorg (Wlz) wordt een bewoner van een particuliere woonzorgvoorziening gelijk behandeld als iemand die thuis woont en geïndiceerde zorg krijgt van een thuiszorgorganisatie. De zorg wordt verleend volgens de systematiek “zorg zonder verblijf”, ofwel op basis van thuiszorg. De zorg wordt volledig betaald door het Zorgkantoor, in de regel op basis van een PGB.
De bewoner van een particuliere woonzorgvoorziening is een wettelijke eigen bijdrage verschuldigd aan het CAK. Deze betaalde eigen bijdrage is fiscaal niet aftrekbaar. Aangezien er sprake is van zorg zonder verblijf is men de zogenaamde lage eigen bijdrage verschuldigd*.
De hoogte van de verschuldigde eigen bijdrage voor de Wlz-geïndiceerde zorg is afhankelijk van het inkomen en het vermogen van de bewoner. De basis voor de berekening van de eigen bijdrage is het verzamelinkomen dat volgt uit de aangifte inkomstenbelasting, vermeerderd met 8% van het vermogen na aftrek van de vrijstellingen. Daarbij wordt uitgegaan van het inkomen van twee jaar voor het jaar waarover de eigen bijdrage wordt berekend. De hoogte van de verschuldigde eigen bijdrage 2016 zal dus gebaseerd zijn op het inkomen en vermogen per 1 januari 2014.

De lage eigen bijdrage is minimaal €159,80 en maximaal €838,60 per maand. Het maximum wordt bereikt bij een Verzamelinkomen van €80.505,- of een vermogen (Box III) van €1.000.000,-  (cijfers 2015).
Hoe hoog de eigen bijdrage in uw situatie is, kunt u uitrekenen op de site van het CAK.

Aftrekbare zorgkosten
Per 1 januari 2009 is de post buitengewone uitgaven in de wet op de inkomstenbelasting vervangen door de post uitgaven voor specifieke zorgkosten. Aftrekbaar zijn nog uitsluitend uitgaven in verband met ziekte en invaliditeit. Daarbij zijn een groot aantal posten van aftrek uitgezonderd. De kosten die voor aftrek in aanmerking komen moeten betrekking hebben op genees- en heelkundige hulp, medicijnen, hulpmiddelen, kosten voor extra gezinshulp, extra kleding en beddengoed en vervoerskosten. De aftrek in verband met ouderdom is komen te vervallen. Ook de eigen bijdrage die betaald wordt aan het CAK inzake de AWBZ/Wlz en/of WMO is niet meer aftrekbaar.
De vraag of na 1 januari 2009 nog een deel van de kosten betaald aan een particuliere zorgvoorziening aftrekbaar is, is eenvoudig te beantwoorden. De staatssecretaris van Financiën heeft, in antwoord op Kamervragen, ondubbelzinnig te kennen gegeven dat deze kosten nog steeds voor een deel aftrekbaar zijn als kosten van genees- en heelkundige hulp.

De vraag welk gedeelte aftrekbaar is, is echter lastiger te beantwoorden. Het ministerie van Financiën heeft een besluit opgesteld met daarin de regels hoe de hoogte van het aftrekbaar deel kan worden berekend. Dit besluit van het ministerie gaat uit van een bepaalde berekeningssystematiek, die uiterst beperkt is. Toepassing van deze berekeningssystematiek leidt er toe dat er in de meeste gevallen geen aftrek mogelijk is of dat slechts een zeer gering deel van de kosten betaald aan een particuliere woonzorgvoorziening in aftrek wordt toegelaten. De berekeningssystematiek van de staatssecretaris houdt namelijk geen rekening met een aantal factoren.
Aangezien deze berekeningssystematiek in de praktijk niet leidt tot een acceptabele uitkomst, zijn er met diverse belastingeenheden besprekingen geweest om voor een groot aantal particuliere woonzorgvoorzieningen een forfaitaire afspraak te maken. De besprekingen hebben geleid tot een beperkt aantal afspraken, welke afspraken golden tot en met het belastingjaar 2011. Het standpunt van de belastingdienst is op dit moment dat het hiervoor genoemde besluit als uitgangspunt heeft te gelden bij de vaststelling van het aftrekbaar gedeelte. Zoals gezegd leidt toepassing van het besluit in de meeste gevallen niet tot aftrek.
Uit ervaring blijkt echter dat het raadzaam is om toch een bedrag in aftrek te brengen en daarna in overleg te gaan met de belastingdienst. In een groot aantal gevallen is de belastingdienst bereid om het opgevoerde bedrag in aftrek toe te staan. Onze ervaring is dat een percentage van ongeveer 20% verdedigbaar is. Dit is uiteraard geen enkele garantie dat de aftrek ook daadwerkelijk wordt geaccepteerd door de belastingdienst.

Tot slot nog een opmerking over de toekomst van de aftrek specifieke zorgkosten in de inkomstenbelasting. In het belastingplan 2014 was een bepaling opgenomen dat de gehele aftrek zou komen te vervallen. Dit voorstel is komen te vervallen. De verwachting is echter dat de aftrek definitief komt te vervallen met ingang van het belastingjaar 2017.

  


*Naast de lage eigen bijdrage die de bewoner van een Aliantus appartement verschuldigd is aan het CAK geldt er ook een hoge eigen bijdrage. Deze wordt betaald door bewoners van een traditioneel, intramuraal verzorgings- of verpleeghuis. De hoge eigen bijdrage kent een maximum van €2.301,40 per maand (dat is €27.616,80 per jaar). Deze maximale eigen bijdrage wordt vrij snel bereikt: al bij een (pensioen)inkomen van €45.000 en een vermogen (Box III) van €90.000 is sprake van de maximale eigen bijdrage.